اکسیژن با نماد O (به انگلیسی Oxygen) عنصر شمارهی ۸ جدول تناوبی و از دستهی «نافلز» است. جرم اتمی آن حدود ۱۵٫۹۹۹ و حالت مادهی آن در شرایط استاندارد گاز است. این عنصر در دورهی ۲ و گروه ۱۶ جدول تناوبی قرار دارد و الکترونهای آن در لایههایی بهصورت ۲، ۶ چیده شدهاند. آرایش الکترونی فشردهی اکسیژن برابر [He] 2s² 2p⁴ است. کاربردهای شناختهشدهی اکسیژن شامل تنفس، جوشکاری و تصفیه آب است.
آرایش الکترونی اکسیژن (O) با ۸ الکترون بهصورت زیر است. لایهی آخر، یعنی لایهی ۲، جداگانه آمده است:
توزیع ۸ الکترون اکسیژن در لایههای K تا L:
نافلزها معمولاً رسانای ضعیف گرما و الکتریسیتهاند و در حالت جامد شکنندهاند؛ عناصر پایهی شیمی آلی و زیستی در این دسته قرار دارند.
عدد اتمی اکسیژن (O) برابر ۸ است؛ یعنی هر اتم آن ۸ پروتون دارد.
آرایش الکترونی اکسیژن (O) بهصورت 1s² 2s² 2p⁴ است؛ بهصورت فشرده [He] 2s² 2p⁴ و لایهی آخر آن 2s² 2p⁴ است.
نماد شیمیایی اکسیژن حرف O است و نام انگلیسی آن Oxygen است.
اکسیژن در دورهی ۲ و گروه ۱۶ قرار دارد و از دستهی «نافلز» است.
جرم اتمی اکسیژن حدود ۱۵٫۹۹۹ (بر حسب یکای جرم اتمی) است.
حالت مادهی اکسیژن در شرایط استاندارد گاز است.
از کاربردهای اکسیژن میتوان به تنفس، جوشکاری و تصفیه آب اشاره کرد.
اکسیژن توسط جوزف پریستلی در سال ۱۷۷۴ کشف شد.
